Cruising to praktyka polegająca na anonimowych spotkaniach seksualnych w przestrzeniach publicznych lub półpublicznych – parkach, plażach, toaletach czy innych miejscach „na uboczu” – najczęściej z nieznajomymi. Historycznie była ona szczególnie rozpowszechniona wśród homoseksualnych mężczyzn, zwłaszcza w czasach, gdy jawne okazywanie tożsamości i pragnień wiązało się z realnym zagrożeniem społecznym i prawnym. Sam termin nawiązuje także do starszego zwyczaju „krążenia” bez celu w poszukiwaniu towarzystwa, znanego już w latach 50. i 60. XX wieku.
Od strategii przetrwania do wyboru
W realiach powszechnej homofobii cruising pełnił funkcję alternatywnej formy socjalizacji seksualnej. Był kodem rozpoznawczym i sposobem na odnalezienie podobnych sobie osób w świecie, który odmawiał widzialności i bezpieczeństwa. Dziś, mimo że aplikacje randkowe i portale społecznościowe diametralnie zmieniły sposoby nawiązywania kontaktów, cruising nie zniknął. Dla jednych pozostał fantazją, dla innych – świadomym wyborem lub alternatywną drogą do bliskości i seksu.
Ambiwalencja doświadczenia
Wiele osób praktykujących cruising opisuje sprzeczne emocje. Z jednej strony pojawia się ekscytacja, poczucie wolności i intensywnej przyjemności. Z drugiej – trudność w rezygnacji z tej formy kontaktu, nawet wtedy, gdy przestaje ona dawać satysfakcję. Ta ambiwalencja bywa źródłem napięcia psychicznego i pytań o granice kontroli nad własnymi zachowaniami.
Potencjalne konsekwencje
Choć cruising nie musi być problemem samym w sobie, dla części osób wiąże się z niekorzystnymi skutkami. Najczęściej wymienia się:
* niską tolerancję na frustrację i lęk przed odrzuceniem,
* trudności w regulacji emocji,
* kompulsywne pożądanie seksualne,
* niepewne style przywiązania, zazdrość lub brak zaufania w relacjach,
* przekonanie, że zdrowy związek poza tym kontekstem nie jest możliwy,
* poczucie samotności, pustki lub apatii,
* poczucie winy lub tzw. „kac emocjonalny” po spotkaniach,
* ryzyko uzależnienia od zachowania,
* uczucie depersonalizacji,
* trudności w utrzymaniu stabilnej relacji,
* narażenie na zachowania ryzykowne (przemoc, kradzieże, groźby).
Indywidualna ocena ryzyka
Wbrew obiegowym opiniom cruising nie jest zjawiskiem ograniczonym wyłącznie do społeczności LGBT+ i – jak wskazują niektórzy obserwatorzy – może zyskiwać na popularności także wśród osób heteroseksualnych. Kluczowe pozostaje jednak indywidualne podejście: to, co dla jednych jest źródłem przyjemności i autonomii, dla innych może stać się problemem wymagającym refleksji lub wsparcia.
Ostatecznie cruising nie jest ani jednoznacznie wyzwalający, ani jednoznacznie destrukcyjny. Jego sens i konsekwencje zależą od kontekstu, motywacji oraz dobrostanu osoby, która w nim uczestniczy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz