Szkoła musi szanować tożsamość ucznia. Przełomowy wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie

Szkoła musi respektować tożsamość płciową ucznia – tak brzmi kluczowe przesłanie prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 18 grudnia 2025 r., który może stać się jednym z najważniejszych orzeczeń ostatnich lat w zakresie praw uczniów w Polsce.

Sprawa dotyczyła transpłciowej uczennicy szkoły średniej, Wiktorii. Po rozpoczęciu tranzycji medycznej zwróciła się do dyrekcji z prośbą, aby nauczyciele używali jej żeńskiego imienia oraz żeńskich zaimków. Szkoła odmówiła, argumentując, że do czasu prawomocnego wyroku o uzgodnieniu płci w dokumentach musi posługiwać się wyłącznie danymi metrykalnymi.

W praktyce oznaczało to uporczywe misgenderowanie oraz tzw. deadnaming – używanie dawnego imienia, z którym uczennica się nie identyfikowała. Skutki były poważne: pogorszenie stanu zdrowia psychicznego, wycofanie z życia szkolnego, a ostatecznie zmiana szkoły i konieczność powtarzania roku.

Sąd Apelacyjny nie miał wątpliwości – takie działania naruszają dobra osobiste ucznia, w szczególności jego godność oraz zdrowie.

W uzasadnieniu sąd podkreślił, że w polskim prawie nie istnieje przepis nakazujący nauczycielom używanie wyłącznie imienia metrykalnego ani regulacja uzależniająca stosowanie imienia preferowanego od wcześniejszego uzgodnienia płci w dokumentach.

To stanowisko podważa dotychczasową praktykę wielu szkół, które powoływały się na „brak podstaw prawnych”. Sąd jednoznacznie odrzucił tę argumentację, wskazując na konstytucyjną ochronę godności człowieka (art. 30 Konstytucji RP). Uznał, że uporczywe używanie niewłaściwego imienia i form gramatycznych stanowi naruszenie dóbr osobistych.

Wyrok ma również wymiar systemowy. Prawo oświatowe zobowiązuje nauczycieli do kierowania się dobrem ucznia i poszanowaniem jego godności. W tej sprawie – jak wskazał sąd – nie istniało żadne konkurencyjne dobro prawne, które uzasadniałoby odmowę. Używanie preferowanego imienia nie naruszało praw innych osób ani interesu szkoły.

Sąd zobowiązał placówkę do publicznych przeprosin oraz zwrotu kosztów procesu.

Strategię procesową przygotował radca prawny Damian Ruhm wraz z zespołem Stowarzyszenia Tęczówka. Od lat wskazywał on, że polskie prawo nie zakazuje używania preferowanego imienia przez ucznia w okresie przejściowym – czyli w czasie, gdy funkcjonuje on społecznie zgodnie ze swoją tożsamością płciową, ale wciąż czeka na zakończenie długotrwałej procedury sądowej.

Wyrok z Rzeszowa potwierdził tę interpretację w sposób jednoznaczny.

Choć orzeczenie dotyczy jednej sprawy, jego znaczenie wykracza daleko poza indywidualny spór. To prawomocny wyrok sądu drugiej instancji, wydany w składzie trzech sędziów zawodowych i opatrzony szczegółowym uzasadnieniem. W praktyce wyznacza standard postępowania dla szkół w podobnych sytuacjach.

Dyrektorzy nie mogą już powoływać się na „nieuregulowaną kwestię” czy brak przepisów. Sąd jasno stwierdził, że brak zmiany dokumentów nie zwalnia szkoły z obowiązku poszanowania tożsamości ucznia.

Sprawa Wiktorii pokazuje, jak wysoką cenę może zapłacić młoda osoba w sporze z instytucją. Jednocześnie dowodzi, że konsekwentne dochodzenie swoich praw przynosi realne efekty.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie wysyła wyraźny sygnał do całego systemu edukacji: szkoła to nie tylko miejsce administrowania danymi, lecz przestrzeń, w której młody człowiek ma prawo do bezpieczeństwa, szacunku i ochrony zdrowia psychicznego.

Godność ucznia nie jest kwestią uznaniową – i nie zależy od treści aktu urodzenia.

źródło - Rzeszów Info.

Louis Levanti ogłasza „Speedo Summer” i zachęca do pewności siebie

Louis Levanti to dziś jeden z najbardziej rozpoznawalnych queerowych influencerów w mediach społecznościowych. Z ponad dwoma milionami obserwujących na samym TikToku zasłynął viralowymi wywiadami z gwiazdami, ostrymi komentarzami do bieżących wydarzeń i podsumowaniami najważniejszych momentów popkultury.

Jednak poza dynamicznymi materiałami wideo Levanti znany jest również z odważnych zdjęć publikowanych w mediach społecznościowych. Wraz ze zbliżającą się wiosną influencer zapowiada nowy rozdział — i nową energię.

„To będzie lato Speedo!”

W rozmowie z magazynem PRIDE Levanti przyznał, że dużo pracy wkłada w dbanie o swoją formę. „Ten karnet do Equinox, dziewczyno! Naprawdę ciężko na to pracuję” — żartował. Podkreślił jednak, że najważniejsza była dla niego zmiana sposobu myślenia o własnym ciele, szczególnie po coming oucie.

„Istnieje presja, żeby wyglądać w określony sposób albo czuć się w określony sposób. Jeśli ja lubię to, jak wyglądam, to jest najważniejsze” — powiedział.

Podczas gali rozdania nagród Grammy 2026, spacerując po czerwonym dywanie, Levanti zapowiedział, że zostawia za sobą wszelkie kompleksy. „Wielu ludzi martwi się oceną innych, ale kogo to obchodzi? To będzie lato Speedo! Założyłem je pierwszy raz w Puerto Vallarta i spodobało mi się, jak podkreśla moją sylwetkę. Jestem tym zachwycony!”

Przeciwko kompleksom i presji

Dysmorfofobia (zaburzone postrzeganie własnego ciała) jest problemem szczególnie widocznym w społeczności LGBTQ+. Levanti otwarcie mówi o potrzebie samoakceptacji i swobody wyrażania siebie.

„Powiem tak: jeśli masz czym się pochwalić — pokaż to! Ale po więcej zapraszam na Instagram” — dodał z uśmiechem. „Ogłaszam lato Speedo! Było ‘brat summer’, a teraz jest ‘Speedo summer’. Noś Speedo albo nie! Noś, co chcesz!”

Przekaz influencera jest prosty: życie jest za krótkie, by przejmować się cudzymi opiniami. Najważniejsze jest to, by czuć się dobrze we własnej skórze — niezależnie od tego, co mamy na sobie.

Zakazana sztuka Andów. Erotyczne dziedzictwo cywilizacji Moche

Cywilizacja Moche pozostawiła po sobie jedne z najbardziej niezwykłych przykładów sztuki erotycznej w świecie prekolumbijskim, które do dziś stanowią przedmiot badań archeologów i historyków kultury.

Tajemnicza kultura bez pisma

Moche byli cywilizacją, która od około 2000 lat temu rozwijała się na północnym wybrzeżu dzisiejszego Peru. Nie posługiwali się pismem, dlatego wiedza o ich społeczeństwie pochodzi głównie z odkryć archeologicznych – monumentalnych budowli, grobowców oraz niezwykle bogatej ceramiki.

To właśnie naczynia ceramiczne stały się kluczowym źródłem informacji o ich życiu. Moche przedstawiali na nich szczegółowe sceny polowań, walk, rytuałów ofiarnych, ceremonii religijnych oraz aktów seksualnych. Dopiero w latach 80. XX wieku, gdy archeolodzy zaczęli odkrywać bogato zdobione grobowce i murale, skala oraz znaczenie tej sztuki stały się szerzej znane.

„Sex Pots” – funkcjonalna ceramika o symbolicznym znaczeniu

Spośród tysięcy odnalezionych naczyń co najmniej 500 zawiera wyraźne przedstawienia aktów seksualnych. Tak zwane „Sex Pots” były w pełni funkcjonalnymi naczyniami – miały puste wnętrza do przechowywania płynów oraz charakterystyczne wylewki w kształcie strzemienia, często stylizowane na fallus.

Sceny ukazują kobiety, mężczyzn, a czasem także postaci szkieletów w różnorodnych kontekstach erotycznych. Najczęściej powtarzającym się motywem jest seks analny, który przedstawiano w wielu wariantach stylistycznych, co wskazuje, że motyw ten był tworzony przez różnych artystów na przestrzeni długiego okresu. Aby nie pozostawiać wątpliwości co do charakteru sceny, twórcy często bardzo precyzyjnie rzeźbili detale anatomiczne, mimo niewielkiej skali figurek.

Przedstawienia penetracji waginalnej są natomiast rzadkie. Na niektórych naczyniach widoczne są również sceny, w których kobieta współżyje, jednocześnie karmiąc piersią dziecko. Inne ukazują akty autoerotyczne czy relacje między postaciami żywymi i symbolicznymi (np. szkielety).

 Rytuał, płodność i andyjska kosmologia

Badacze podkreślają, że ceramika Moche odzwierciedla odmienne od zachodnich koncepcje seksualności i reprodukcji. W andyjskim światopoglądzie życie powstaje poprzez spotkanie (tinkuy) przeciwstawnych, lecz komplementarnych sił (yanantin). Kobiece i męskie ciało postrzegane były jako wyraz tej dualności.

Według Muzeum Larco w Limie – które posiada największą kolekcję prekolumbijskiej ceramiki erotycznej – przedstawienia te nie były pornografią w dzisiejszym rozumieniu, lecz częścią zintegrowanej wizji świata, w której seksualność łączyła się z kosmologią, płodnością i siłami życiowymi.

Zniszczenia w czasach kolonialnych

Gdy hiszpańscy konkwistadorzy natrafili na te naczynia, ich otwarte przedstawienia seksualności – w tym sodomii i masturbacji – zostały uznane za bluźniercze. Wiele z nich zostało zniszczonych jako sprzeczne z chrześcijańską moralnością.

Dziś zachowane egzemplarze stanowią jedno z najbardziej szczegółowych źródeł wiedzy o obyczajowości seksualnej w świecie prekolumbijskim. Jednocześnie przypominają, jak różnorodne mogą być kulturowe interpretacje ciała, płci i reprodukcji na przestrzeni dziejów.

 zdjęcie Naczynie strzemienne ze sceną fellatio; Peru, cywilizacja Moche, 300–600 n.e. (Muzeum Larco, Lima) 

Sarah Jessica Parker reaguje na decyzję Trumpa o zdjęciu flagi tęczowej z Stonewall

Sarah Jessica Parker, znana z kultowego serialu Sex and the City, opublikowała nowe wideo na Instagramie, w którym w wyjątkowy sposób komentuje niedawną decyzję byłego prezydenta Donalda Trumpa, nakazującą usunięcie flagi tęczowej z Stonewall National Monument – miejsca upamiętniającego historię ruchu LGBTQ+.

W filmie, który Parker nagrała we współpracy z producentem Bravo i prowadzącym program Watch What Happens Live, Andym Cohenem, widzimy Christopher Park, gdzie znajduje się Stonewall National Monument, wraz z trzema widocznymi flagami tęczowej.

„Pytanie brzmi: czy myślisz, że jeśli zabierzesz naszą flagę, przestaniemy się tym przejmować, zapomnimy, przestaniemy działać, albo przestaniemy pamiętać? Jestem ciekawa” – mówi Parker w narracji do wideo. „Tak, chcemy naszej flagi z powrotem. Ale samo zdjęcie jej nie zabiera historii, ani społeczności, ani wszystkich, którzy stoją ramię w ramię.”

W ciągu zaledwie dwóch godzin od opublikowania wideo zostało ono zalane polubieniami, komentarzami i udostępnieniami, co pokazuje, jak duże emocje wywołała decyzja o usunięciu flagi. Wideo odbiło się szerokim echem w mediach społecznościowych, stając się symbolicznym apelem o pamięć i solidarność wobec społeczności LGBTQ+.

Parker w swoim wpisie podkreśla, że symboliczne gesty, takie jak flaga tęczowej, mają znaczenie, ale nie mogą zniszczyć ducha społeczności ani jej historii – nawet w obliczu decyzji politycznych.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez SJP (@sarahjessicaparker)

Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizeron mistrzami olimpijskimi w tańcu na lodzie.

Laurence Fournier Beaudry i Guillaume Cizeron mistrzami olimpijskimi w tańcu na lodzie podczas zimowych igrzysk olimpijskich Mediolan 2026. Francuski duet sięgnął po złoty medal, zapisując się w historii tej dyscypliny i zapewniając reprezentacji Francji wyjątkowy moment – przy dźwiękach „Marsylianki” rozbrzmiewającej w hali.

To już trzeci złoty medal dla Team LGBTQ podczas tych igrzysk – po triumfach Amber Glenn oraz Breezy Johnson – co czyni Mediolan 2026 przełomowym wydarzeniem pod względem reprezentacji i widoczności sportowców LGBTQ na najwyższym poziomie rywalizacji.

Guillaume Cizeron, który bronił olimpijskiego tytułu zdobytego wcześniej w duecie z Gabriellą Papadakis, w tym sezonie wystąpił u boku Laurence Fournier Beaudry. Nowo utworzona para od początku imponowała stabilnością i dojrzałością artystyczną.

Francuski duet wygrał wszystkie pięć najważniejszych imprez sezonu, w których startował, w tym Mistrzostwa Świata. Do Mediolanu przystępowali więc w roli faworytów – i nie zawiedli oczekiwań.

Po zajęciu pierwszego miejsca w programie krótkim w poniedziałek, Fournier Beaudry i Cizeron potwierdzili swoją dominację w programie dowolnym. Za emocjonalny i technicznie bezbłędny występ otrzymali 135,64 punktu, co zapewniło im zwycięstwo w klasyfikacji generalnej.

Francuzi wyprzedzili trzykrotnych mistrzów świata – amerykańską parę Madison Chock i Evana Batesa – którzy musieli tym razem zadowolić się srebrnym medalem. Rywalizacja stała na niezwykle wysokim poziomie, jednak to elegancja, precyzja i wyjątkowa chemia francuskiego duetu przesądziły o końcowym triumfie.

Zwycięstwo w Mediolanie ma wymiar nie tylko sportowy, ale i symboliczny. Guillaume Cizeron, który wcześniej dokonał coming outu, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych otwarcie homoseksualnych sportowców w łyżwiarstwie figurowym. Jego sukces – tym razem w nowym duecie – podkreśla znaczenie autentyczności i odwagi w sporcie wyczynowym.

Dla Laurence Fournier Beaudry to pierwszy złoty medal olimpijski, a jednocześnie spektakularne wejście do historii dyscypliny w nowym partnerstwie.

Marsylianka rozbrzmiewająca w Mediolanie stała się symbolem nie tylko francuskiego triumfu, ale także sezonu pełnego dominacji, odwagi i sportowej doskonałości. 

Chappell Roan i Orville Peck opuszczają agencję po tym, jak dyrektor generalny został wymieniony w aktach Epsteina

Orville Peck rozstał się z agencją Wasserman – decyzja artysty odbiła się szerokim echem w branży muzycznej i mediach.

Orville Peck, znany na całym świecie muzyk country i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci LGBTQ+ w tym gatunku, publicznie zakończył współpracę z prestiżową agencją talentów Wasserman. Stało się to po pojawieniu się nowych zarzutów i medialnych doniesień, w których nazwisko szefowej agencji, Casey Wasserman, zostało powiązane z materiałami dotyczącymi zmarłego przestępcy seksualnego Jeffreya Epsteina oraz Ghislaine Maxwell.

Decyzja Pecka nie jest odosobniona. Artysta poszedł w ślady swojego kolegi z branży, Chapella Roana, który niedawno również zdecydował się na zakończenie współpracy z tą samą agencją. Choć szczegóły wewnętrznych rozmów i powodów formalnego rozstania nie zostały szeroko ujawnione, gest ten jest odczytywany jako wyraźny sygnał sprzeciwu wobec wszelkich wątpliwości dotyczących etyki i powiązań w świecie show-biznesu.

Wasserman to jedna z największych i najbardziej wpływowych agencji reprezentujących artystów, sportowców i twórców na świecie. Każda decyzja o zerwaniu współpracy z tak dużym podmiotem niesie ze sobą konsekwencje zawodowe, co dodatkowo podkreśla wagę ruchu wykonanego przez Pecka.

Sytuacja ta wpisuje się w szerszy trend rosnących oczekiwań wobec branży rozrywkowej w zakresie odpowiedzialności i transparentności. Po latach skandali związanych z nadużyciami seksualnymi i nadużyciami władzy, artyści coraz częściej publicznie dystansują się od instytucji i osób, wobec których pojawiają się poważne oskarżenia – nawet jeśli mają one charakter pośredni lub dotyczą dawnych kontaktów.

Dla mediów i opinii publicznej to kolejny przykład zmiany standardów w show-biznesie. Reputacja, etyka i wiarygodność stają się równie ważne jak sukces komercyjny. Artyści, szczególnie ci o silnej tożsamości i wyraźnym wizerunku społecznym, muszą dziś liczyć się z tym, że ich wybory biznesowe będą oceniane także przez pryzmat wartości.

Na razie ani Casey Wasserman, ani przedstawiciele agencji nie odnieśli się szeroko do decyzji artystów. Niewykluczone jednak, że sprawa będzie miała dalszy ciąg – zarówno w kontekście medialnym, jak i w relacjach pomiędzy twórcami a wielkimi podmiotami branży rozrywkowej.

Mika Brunold „zaskoczony” reakcją na swoje coming out

Mika Brunold zadebiutował zwycięsko w Pucharze Davisa – zaledwie kilka miesięcy po publicznym coming oucie szwajcarski tenisista odniósł jedno z najważniejszych zwycięstw w swojej karierze.

21-letni Brunold otrzymał niespodziewane powołanie do reprezentacji Szwajcarii na mecz Pucharu Davisa przeciwko Tunezji. W ostatnim spotkaniu singlowym zmierzył się z Azizem Ouakaa w Biel. Choć wcześniej Szwajcarzy zapewnili sobie zwycięstwo w całym meczu, młody zawodnik potraktował występ niezwykle poważnie.

Brunold wygrał zdecydowanie 6:2, 6:2 w zaledwie 53 minuty. Posłał trzy asy serwisowe i wykorzystał pięć z siedmiu break pointów, pieczętując triumf gospodarzy 4:0. Był to jego debiut w reprezentacji – i od razu zwycięski.

Dla Brunolda był to jednak nie tylko sportowy sprawdzian. W listopadzie 2025 roku opublikował na Instagramie wpis, w którym ujawnił, że jest gejem. Stał się tym samym dopiero drugim aktywnym zawodowym tenisistą w męskim tourze, który zdecydował się na taki krok.

W rozmowie ze szwajcarskim dziennikiem „Blick” przyznał, że reakcje przeszły jego oczekiwania.

– „Byłem mile zaskoczony. Po pierwsze, że to stało się viralem. A po drugie, że było tak dużo pozytywnych reakcji” – powiedział.

Obawiał się fali negatywnych komentarzy w mediach społecznościowych. – „Było ich absolutne minimum. Myślę, że nie było nawet pięciu” – dodał.

W swoim wpisie tenisista wspominał o wcześniejszych zmaganiach: strachu przed brakiem akceptacji, presji milczenia i poczuciu bycia „innym”. Z czasem jednak – jak podkreślił – stał się dumny z tego, kim jest.

– „Dzielę się tym dla siebie, ale też dlatego, że w sporcie wciąż za mało się o tym mówi. W idealnym świecie w ogóle nie musielibyśmy robić coming outu” – napisał.

Brunold balansuje dziś między rozwijającą się karierą a rolą widocznego reprezentanta społeczności LGBTQ+ w męskim tenisie. W sierpniu 2025 roku osiągnął najwyższe w karierze 289. miejsce w rankingu ATP. Obecnie zajmuje 459. pozycję, jednak występ w Pucharze Davisa może stać się impulsem do dalszego rozwoju.

Jak sam przyznaje, tenisowy świat wydaje się gotowy na otwartych zawodników.

– „Mam wrażenie, że tenis jest gotowy na gejów. W moim przypadku mogę być otwarty. A raczej zauważyłem, że to w ogóle nie jest problem na tourze” – stwierdził.

Zapytany, czy poleciłby coming out innym zawodnikom, odpowiada ostrożnie: każdy musi wybrać własną drogę i moment.

– „Byłoby miło, gdyby ścieżka, którą wybraliśmy, zachęciła innych. Ale każdy musi sam zdecydować, czy chce o tym mówić publicznie”.

Szwajcarzy poznają kolejnego rywala w Pucharze Davisa już w czwartek. We wrześniu zagrają o utrzymanie w World Group 1 i potencjalną walkę o finały. Konkurencja w kadrze jest duża i Brunold – obecnie dziewiąty Szwajcar w rankingu ATP – nie ma gwarancji kolejnego powołania.

Jedno jest jednak pewne: zarówno na korcie, jak i poza nim, 21-latek pokazuje, że autentyczność i sportowa ambicja mogą iść w parze. Jak sam podsumował decyzję o coming oucie:

– „Dla mnie to był absolutnie właściwy moment”.

źródło Outsports

Historia Gartha Huelskampa - wybór autentyczności ponad doktrynę

Historia Gartha Huelskampa, opisana w kontekście masowych odejść Amerykanów z chrześcijaństwa z powodu anty-LGBTQ+ postaw, ukazuje osobisty ból wielu osób w Kościele mormonów.

W wieku 19 lat, podczas misji w zachodnim Nevadzie, Garth spotkał parę lesbijek. Jego towarzysze nakłaniali je, by „odwróciły się od homoseksualizmu”, ale Garth milczał — sam wiedział, że jest gejem, i wierzył, że modlitwa i wiara mogą go „zmienić”.

Po powrocie do Utah ujawnił swoją orientację religijnym, głęboko wierzącym rodzicom, co nadwerężyło relacje rodzinne, szczególnie z ojcem. Przez lata zmagał się z wewnętrznym konfliktem, próbując tłumić własną tożsamość, jednocześnie zanurzony w naukach, które potępiały związki osób tej samej płci.

Polityka Kościoła z 2015 roku — traktująca małżeństwa osób tej samej płci jako apostazję i blokująca chrzest dzieci par homoseksualnych do 18. roku życia — pogłębiła rany queerowych członków i ich sojuszników, wywołując masowe rezygnacje z wiary.

Przełom dla Gartha nastąpił, gdy zakochał się i zaręczył z partnerem Alexem. Zrozumiał, że nie może pozostać w Kościele bez ryzyka dyscyplinarnych konsekwencji, takich jak ekskomunika, i że jego związek jest dla niego ważniejszy niż uprzedzenia instytucji.
— „Nie chciałem, aby nasz dzień ślubu przyćmiła moja ekskomunika z Kościoła, w którym dorastałem” — tłumaczy Garth.

Garth formalnie zrezygnował z członkostwa, poślubił Alexa i wspólnie wychowują syna, budując autentyczne życie rodzinne. Nadal czuje duchowość, ale unika zinstytucjonalizowanej religii.

Jego doświadczenie odzwierciedla szerszy trend: badanie z 2024 roku wykazało, że 47% osób dekonstruujących chrześcijaństwo wskazało anty-LGBTQ+ postawy jako kluczowy powód odejścia (wśród osób poniżej 30. roku życia odsetek ten wyniósł 60%), co przyczynia się do wzrostu grupy religijnych „nones”.

— „Jeśli nie potrafią przyznać się do własnych błędów, nie będą w stanie kształtować przyszłości swojej religii… musi być inkluzywna” — komentuje Garth.

Jego podróż — od misyjnej nadziei po akceptację małżeństwa i ojcostwa — pokazuje, jak nieugięta doktryna może zderzyć się z miłością, zmuszając wiele osób do wyboru autentyczności ponad przynależnością. Dla wielu to nie oni odeszli od Kościoła — to Kościół odszedł od nich.

źródło Uncloseted Media

Szacunek nie da się kupić – refleksje nad współczesną aktywnością LGBTQ+

Niemiecki polityk gej, Florian Siekmann będący przedstawicielem Zielonych w Bawarii, niedawno skrytykował swój stan za brak „queerowego planu działania”. Chodziło mu o to, że państwo nie wydaje dużych sum pieniędzy podatników na kampanie edukacyjne i programy mające na celu „kształtowanie postaw”.

Wyraża on szlachetną myśl – że równość małżeńska to za mało, a pary jednopłciowe potrzebują szacunku, czyli faktycznej równości społecznej.

Jednak problem polega na tym, że prawdziwej równości społecznej nie da się wymusić ani kupić. Nie da się jej też wyprodukować przez kampanie, naciski polityczne czy eksperymentalne zmiany prawne. Próby narzucenia postaw prowadzą zwykle do odwrotnego efektu – wzrostu niechęci i społecznego oporu.

Szacunek trzeba zdobyć. Tymczasem działania części środowisk LGBTQ+ w ostatniej dekadzie – w tym radykalne reformy dotyczące praw dzieci i redefinicje prawne kobiet – często prowokują kontrowersje i budzą sprzeciw. Pod sztandarem „praw gejów 2.0” część z tych działań osłabiła zaufanie i akceptację, którą społeczność budowała przez dziesięciolecia.

Dodatkową ironią jest fakt, że polityk skarży się na wzrost przemocy i prześladowań młodych gejów w szkołach. Nie dostrzega jednak, że wiele z tych problemów wynika z szerokich procesów społecznych, w tym gwałtownej zmiany demograficznej i polityki „różnorodności”, którą jego partia konsekwentnie wspiera.

Przesłanie jest jasne: szacunek społeczny nie jest darem polityków ani efektem ustaw i kampanii. Jest wynikiem codziennego życia w społeczeństwie, wzajemnego zrozumienia i autentycznej integracji. Im więcej działań będzie postrzeganych jako wymuszone lub oderwane od rzeczywistości, tym trudniej będzie go osiągnąć.

Landtagsabgeordneter der Grünen Florian Siekmann beklagt sich über mangelnde Unterstützung in Bayern für Queere. pic.twitter.com/20NZB3pWA2

— Vadim Derksen (@realDerksen) February 11, 2026

James Van Der Beek nie żyje.

James Van Der Beek nie żyje – aktor znany milionom widzów z serialu „Jezioro marzeń” zmarł w wieku 48 lat po walce z rakiem jelita grubego. Smutną wiadomość przekazała w mediach społecznościowych jego żona.

W listopadzie ubiegłego roku James Van Der Beek poinformował, że zdiagnozowano u niego raka jelita grubego w trzecim stopniu zaawansowania. Informacja była ogromnym zaskoczeniem – aktor podkreślał w wywiadach, że przez całe życie cieszył się bardzo dobrą kondycją i prowadził zdrowy tryb życia.

W jego rodzinie zdarzały się przypadki poważnych nowotworów, jednak nic nie wskazywało na to, że sam wkrótce usłyszy dramatyczną diagnozę. Ostatecznie zdecydował się na szczegółowe badania po tym, jak zauważył niepokojące objawy, które nie ustępowały mimo zmian w diecie – zrezygnował m.in. z kawy i nabiału, podejrzewając, że to one mogą powodować dolegliwości. Wyniki badań okazały się druzgocące.

Informację o śmierci aktora przekazała jego żona w poruszającym wpisie na Instagramie:

„Nasz ukochany James odszedł spokojnie dziś rano. W ostatnich dniach wykazał się odwagą, wiarą i godnością. Mamy wiele do przekazania – o jego pragnieniach, miłości do ludzi i szacunku do świętości upływającego czasu. Na to jeszcze przyjdzie moment. Teraz prosimy o spokojną prywatność, gdy opłakujemy naszego kochanego męża, ojca, syna, brata i przyjaciela”.

James Van Der Beek największą popularność zdobył dzięki roli Dawsona Leery’ego w serialu „Jezioro marzeń” („Dawson’s Creek”), który stał się jednym z najważniejszych tytułów młodzieżowych przełomu lat 90. i 2000. Aktor występował również w licznych produkcjach telewizyjnych i filmowych, a przez lata pozostawał aktywny zawodowo.

Jego otwartość w mówieniu o chorobie spotkała się z ogromnym wsparciem fanów z całego świata. Wielu z nich kibicowało mu w walce z nowotworem, doceniając jego szczerość i odwagę.

Przypadek Van Der Beeka wpisuje się w niepokojący trend obserwowany od lat 90. – rosnącą liczbę zachorowań na raka jelita grubego wśród młodszych dorosłych. Specjaliści alarmują, że nowotwory wykrywane przed 50. rokiem życia bywają bardziej agresywne niż te diagnozowane u osób starszych. Dotyczy to szczególnie raka jelita grubego, ale także nowotworów piersi i prostaty.

Jednym z największych problemów pozostaje niewystarczająca profilaktyka. Choroba nowotworowa u trzydziesto- i czterdziestolatków wciąż bywa postrzegana jako mało prawdopodobna – zarówno przez pacjentów, jak i czasem przez lekarzy. W efekcie od pojawienia się pierwszych objawów do postawienia właściwej diagnozy często mija wiele miesięcy.

Statystyki pokazują, że mniej niż 20 proc. osób w wieku 45–49 lat regularnie poddaje się badaniom przesiewowym w kierunku raka jelita grubego, choć profilaktykę zaleca się po ukończeniu 40. roku życia. Lekarze podkreślają, że wczesne wykrycie choroby znacząco zwiększa szanse na skuteczne leczenie.

Śmierć Jamesa Van Der Beeka to bolesna strata dla rodziny, przyjaciół i fanów na całym świecie – ale także kolejny sygnał, jak ważna jest czujność onkologiczna i regularne badania, niezależnie od wieku i stylu życia.

James Van Der Beek od wielu lat jest zagorzałym sojusznikiem osób LGBTQ+. 11 lat temu opublikował na Facebooku post popierający małżeństwa osób tej samej płci, następnie w 2015 r. w zabawnym skeczu „Funny or Die” wyśmiał niedawno wprowadzone w Indianie prawo anty-LGBTQ+.