Darius Blog: niesprawność

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą niesprawność. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 lutego 2026

15 lutego – Dzień Singla. Bliskość to prawo, nie przywilej

15 lutego obchodziliśmy Dzień Singla – dzień, który ma przypominać, że wartość człowieka nie zależy od tego, czy jest w związku. A jednak wiele osób z niepełnosprawnościami żyje w pojedynkę nie dlatego, że tak wybrało, lecz dlatego, że napotyka mury – społeczne, architektoniczne i mentalne.

Wciąż silne są krzywdzące stereotypy: infantylizowanie, odbieranie dorosłości i seksualności, sprowadzanie osoby do „przypadku medycznego”. Tymczasem randkowanie to nie tylko emocje, ale też logistyka – możliwość swobodnego dotarcia do kawiarni, kina czy na koncert. Bariery architektoniczne i komunikacyjne potrafią skutecznie zniechęcić, zanim jeszcze pojawi się szansa na pierwszą rozmowę.

W świecie aplikacji randkowych dochodzą kolejne wyzwania: litość zamiast zainteresowania, nadmierna ciekawość, pytania przekraczające granice. Dylemat „czy i kiedy powiedzieć o swojej niepełnosprawności?” bywa źródłem stresu. To wszystko może odbierać odwagę, zanim jeszcze zdąży się pojawić nadzieja.

Wybór czy samotność?

Ważne jest, by odróżnić świadomy wybór bycia singlem od samotności wynikającej z braku akceptacji siebie czy niskiej samooceny. Jeśli samotność boli i nie jest wyborem, wsparcie psychologa lub psycholożki może być pierwszym, odważnym krokiem ku zmianie. Rozmowa pomaga nazwać lęki, wzmocnić poczucie własnej wartości i odzyskać sprawczość.

Małe kroki, realne szanse

Czułość zaczyna się od uznania, że każdy ma prawo do miłości, randek i flirtu. Warto próbować małymi krokami: od rozmowy online, założenia aplikacji randkowej czy profilu na portalu takim jak IPON - Randki dla Osób Niepełnosprawnych. Dobrym pomysłem może być też udział w spotkaniach organizacji lokalnych, warsztatach, wydarzeniach sportowych i kulturalnych – to przestrzenie, gdzie łatwiej o zrozumienie i wspólne doświadczenia.

Bezpieczeństwo przede wszystkim

Randkowanie powinno być nie tylko ekscytujące, ale i bezpieczne. Warto wybierać publiczne miejsca pierwszych spotkań, informować bliskich o swoich planach i ufać intuicji. Trzeba też mieć świadomość, że niektóre rodzaje niepełnosprawności mogą ograniczać możliwość szybkiej reakcji czy fizycznej obrony. Tym bardziej ważne jest planowanie randek z uwzględnieniem własnych potrzeb oraz wsparcia zaufanych osób.

Wyjście ze strefy komfortu bywa trudne. Czasem jednak wystarczy jedna kawa, jeden spacer, jedna wiadomość, by otworzyć nowy rozdział. Bo bliskość nie jest luksusem – jest prawem. A czułość? To odwaga, by dać sobie szansę.

źródło Seksedpl

Pamiętajmy niepełnosprawne to także osoby LGBT+, które podwójnie dyskryminuje się z powodu kim są i niepełnosprawności. Jest wielu bohaterów którzy walczą bycia sobą, nie podają się kim są i swoją niepełnosprawnością.

Niedawno usłyszałem takie stwierdzenie od chłopaka z niepełnosprawnością ”Nigdzie nie czułem się tak bardzo dyskryminowany jak w środowisku LGBTQ.” Temat ten w Polsce jest nie do końca zbadany i rozpoznany. Jednak jest to niestety społeczny powód do podwójnej stygmatyzacji. Społeczeństwo polskie jest w dużej mierze tolerancyjne tylko i wyłącznie w teorii, w praktyce bywa dużo gorzej.

Doktor Remigiusz Kijak z Krakowa zwraca uwagę na badania , z których wynika, że wśród osób z niepełnosprawnością intelektualną jest taki sam odsetek osób homoseksualnych, jak u osób zdrowych. Niestety w polskich warunkach realizacja związków osób z niepełnosprawnością intelektualną jest trudna i to nie tylko z powodu braku specjalistów z dziedziny seksuologii czy psychologii, ale też braku mieszkalnictwa wspomaganego i wspomnianej wcześniej asystencji, czyli warunków, które mogłyby pomóc tym osobom realizować założenia niezależnego życia w udanych związkach6.

Artur, chłopak z niepełnosprawnością wprost mówi, że obecność osób z jego środowiska podczas Parad Równości w kraju to nadal rzadkość, inaczej niż to ma miejsce w Berlinie. Jak twierdzi, środowisko LGBTQ zaprasza do swoich szeregów tylko tych pięknych, młodych , i takich, którzy wyglądają na mniej niepełnosprawnych. Tolerancja to tylko puste hasło. Sam zna zaledwie dwie osoby z niepełnosprawnością deklarujące przynależność do tego środowiska. Reszta siedzi w domu, ponieważ nie ma możliwości wyjścia , czy wejścia do klubów. Jak zwykle bez względu na orientację powodem są bariery architektoniczne. Samo środowisko LGBTQ się o obecność osób z niepełnosprawnościami nie upomina (...) - sexed.pl.

Rafał Urbacki jest performerem, tancerzem i choreografem, który przez 11 lat jeździł na wózku inwalidzkim. "Mój utopijny plan to atak na "niepełnosprawność" z obu stron. Odrzucając język politycznej poprawności, możemy wszyscy zamazywać prawdę" - mówił Urbacki kilka lat temu w rozmowie z "Dużym Formatem", dodając, że nie chce tworzyć "paralickiej czy gejowskiej piety na ołtarzu demokracji, ale czy wspólnota naprawdę musi budować swą siłę kosztem mniejszości?".

Rafał od dzieciństwa choruje na miopatię wrodzoną o przebiegu postępującym, atakującą również nerwy obwodowe (zaburzenia czucia nóg i brzucha). "Obecnie przechodzę bliżej nieokreślony „zespół rekonstrukcji immunologicznej” prawdopodobnie w wyniku sepsy (niedoleczona salmonella). Codzienne gorączki stabilizują się tylko dzięki sterydoterapii. W wyniku sterydoterapii doszło do osteoporotycznych złamań kompresyjnych kręgów l2-th11 (cały lędźwiowy i piersiowy bez dwóch kręgów) z przepuklinami międzykręgowymi, cukrzycy typu II i przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka" - tłumaczy sam Rafał.

Przez jakieś dwa lata był członkiem katolickiej oazy - Ruchu Światło-Życie. Odszedł z Kościoła, gdy zrozumiał, że ukrywanie homoseksualnej orientacji nie ma sensu. System, który zasadza się na twierdzeniu, że Bóg mnie kocha, nie jest mi z gruntu wrogi, ale interpretacja tej miłości w duchu instytucji kościelnych jest dla mnie groźna. Pewnie zastanawiasz się, po co w ogóle byłem w oazie. Na pewno nie po to, by modlitwą zmienić się na hetero.

Z dyskryminacją w Kościele spotkałem się już wcześniej, podczas Pierwszej Komunii. To było jeszcze przed wózkiem. Już chodziłem inaczej i dlatego ustawiono mnie w szeregu do eucharystii jako ostatniego. Musiałem iść główną nawą na samym końcu i wszyscy na mnie patrzyli. Postanowiłem, że nigdy więcej do komunii nie przystąpię i dotrzymałem słowa. Dla ludzi w oazach katolickich gej to jest ktoś, kogo trzeba ewangelizować. Samo określenie „gej” ma pejoratywny wydźwięk – wiesz, choroba lub dewiacja. Jednocześnie wokół homoseksualności księży, o której się oczywiście wie - sam poznałem dwóch - panuje zmowa milczenia. Puszcza się oczko i tyle. Na studiach stopniowo się wyoutowałem, oazy przeszły do historii. Nadal wierzę i szukam odpowiedniej oferty programowej, niestety Kościół jeszcze takiej nie przygotował. Byłeś grubym gejem na wózku z pasją do tańca. (Replika/Queer.pl)

Dla Dużego Formatu mówił Jestem pewien, że Bóg mnie kocha, jakim jestem. To Kościół mnie nie kocha. Życzy mi, żeby za to, jak ja kocham na ziemskim padole, spotkało mnie po śmierci coś złego. Wierni też mnie nie kochają. Polonia w Berlinie wyszła z sali, gdy zatańczyłem do pozytywki z Matką Boską, taką świecącą w ciemności. Tańczę tam. Rok temu zmarł przegrał z chorobą.

Belo Miguel Cipriani, niewidomy gej, stara się inspirować osoby niepełnosprawne.

W 2011 roku, kiedy Cipriani miał zaledwie 26 lat, został zaatakowany w dzielnicy Castro w San Francisco. Ten akt przemocy spowodował, że Cipriani stracił wzrok. Jednak incydent nigdy nie został uznany za przestępstwo z nienawiści.

W swojej pierwszej książce Blind: A Memoir Cipriani zastanawiał się nad lekcjami, których się nauczył. Był zmuszony dostosować się do chodzenia, czytania, pisania, gotowania i życia w ciemności.

"Niektórzy uważają scenę ataku za najbardziej dramatyczną część książki - zdecydowanie było to dla mnie najtrudniejsze do napisania. Inne części książki pomogły mi rozpoznać mój rozwój fizyczny i duchowy". (GayStarNews)

Odcinek Bez Tabu program Agaty Młynarskiej - poświęcony jest seksualności osób z niepełnosprawnościami wśród jest gej Mikołaj.

Miłość Nie Wyklucza: Kogo widzisz, kiedy słyszysz „osoba z niepełnosprawnością”? Czy zdajesz sobie sprawę, że lesbijski, geje, osoby biseksualne czy trans- i interpłciowe także są wśród nich? Czas zacząć tworzyć przestrzeń do otwartej rozmowy o potrzebach osób z niepełnosprawnościami nie tylko w zakresie tworzenia przyjaznej przestrzeni publicznej, ale również potrzeb uczuciowych i seksualności, także w relacjach jednopłciowych.

Zapraszamy do lektury wywiadu „Przede wszystkim jestem osobą” autorstwa Katarzyny Bierzanowskiej (Nie-pełnoprawna), zamieszczonego na blogu Kulawa Warszawa. Katarzyna i Magdalena, nieheteroseksualne osoby z niepełnosprawnością dzielą się w nim swoimi doświadczeniami.

Na zachętę dwa cytaty: Katarzyna: „Myślę sobie o osobach w małych miasteczkach, na wsiach, które chcą żyć w zgodzie ze sobą, i dla nich to, że ja mówię [o mojej nieheteronormatywności i nieheteroseksualności], może być pomocne. (...) nieheteronormatywnych osób z niepełnosprawnościami nie brakuje – także wśród osób z zespołem Downa czy innymi niepełnosprawnościami, ale ten temat jest spychany, tak jak cała seksualność”.

Magdalena: „Nigdy nie myślałam o wyszczególnianiu grupy nieheteronormatywnych osób z niepełnosprawnościami, ale jeśli mówi się też o gejach i lesbijkach, to mówmy też o niepełnosprawnych gejach i lesbijkach. Problem nietolerancji głównie polega na tym, że ludzie nie wiedzą, nie znają, nie czują. Tak, jak ludzie, którzy sięgają po antysemickie hasła, a nigdy w życiu Żyda nie spotkali. Dlatego myślę, że ja robię bardzo dobrą robotę dla środowiska LGBTQ, bo ludzie przekonują się, że ta lesba nie jest taka zła. Obie pracują, zajmują się wnuczką, mówią <>. Co prawda część osób postrzega nas jako dwie przyjaciółki – jedna na wózku, więc ta druga jej pomaga”.

Obie podkreślają, że najbardziej brakuje im możliwości prawnego uregulowania związków jednopłciowych - kwestii związanych np. z adopcją, opieką nad chorą partnerką, dziedziczeniem.

Przypominamy: równość małżeńska to rozwiązanie, które zagwarantowałoby te prawa w największym zakresie. Polecamy lekturę całego wywiadu i obserwowanie stron Kulawa Warszawa i Niepełnoprawna.

Społeczeństwo LGBT i ogólnie, wreszcie musi rozmawiać, na temat niepełnosprawności. Jednej strony mówią o jakimś szacunku, ale odbierają im godność, nie chcą pozwolić im na szczęście. Wielu nie wyobrażają, że niepełnosprawni mogą kochać, nawet takie osoby jak osoby z downem.

Coraz więcej osób LGBT zaczyna walkę być sobą, nie dają się zamknąć, środowisko LGBT nie tylko piękni i silny, ale jest bardzo różnorodne. Osoby LGBT niepełnosprawne są na marginesie, żyją podwójnie dyskryminowani czy z powodu niepełnosprawności i orientacji seksualnej.

Czas zmian, akceptować różnorodność każdy chce kochać i być kochany, nie odbierajmy prawa innym do miłości. Poznajmy, najpierw, zamiast osądzać i wyzywać po ktoś inaczej wygląda.

Na filmie na Tik Tok Stephen Thomas Smith patrzy w kamerę i krzyczy: „Jestem gejem!”. To jego reakcja na ludzi, którzy zakładają, że musi być hetero lub nie ma żadnych seksualnych uczuć tylko dlatego, że jest niepełnosprawny.

Stephen, który ma porażenie mózgowe, działa na rzecz osób niepełnosprawnych i praw LGBT i wykorzystuje Tik Tok jako sposób na podniesienie świadomości na temat tych problemów.

Ale przyznaje, że czasami nie czuje się częścią społeczności LGBT, ponieważ także często spotyka się z dyskryminacją osób niepełnosprawnych w samym środowisku.

„Kiedy chodzę do klubu, odmawiają mi się wstępu do klubów, ponieważ mówią jestem „zbyt pijany”- kiedy właściwie jestem trzeźwy - lub słyszę, że jestem "naćpany” - mówi Stephen.

Czuje się jak w środku lub w tym pustym miejscu, ponieważ jest tylko osobą niepełnosprawny, więc powinienem przebywać tylko osobami niepełnosprawnymi, nie powinien przebywać zdrowymi czy LGBT.

Kiedy Stephen powiedział swojej rodzinie, że jest gejem, mówi, że nie było to nic wielkiego, ponieważ ma dwie starsze siostry, które są także lesbijkami.

Stephen uważa, że ludzie często myślą osoby niepełnosprawne są bezpłciowe ze względu na sposób przedstawiania niepełnosprawności w mediach.

Osoby niepełnosprawne mają swoje pragnienia i mamy własne umysły. Ludzie muszą przestać patrzeć na nas jako fizyczne problem, a zacząć naprawdę patrzeć, że jesteśmy także ludźmi. (BBC News)

Ryan O'Connell, twórca i gwiazda serialu Netflix Special, otwiera się na temat przedstawiania gejowskiego seksu.

„Pamiętam, kiedy po raz pierwszy zacząłem uprawiać seks, gdy miałem 17 lat - nie chwalić się! - nie było punktu odniesienia i nie było dokąd się zwrócić. Jeśli chodzi o seks homoseksualny, wydaje mi się, że widzieliśmy tylko w kontekście wstydu i tajemniczości, albo pokazywano go jako pornografię”.

„To naprawdę wpłynęło na mnie osobiście, dorastając bez wzorów do naśladowania lub bez pozytywnych przedstawień niepełnosprawności.”- mówi

„Chciałem być postrzegany jako osoba pożądana, chciałem, aby ludzie chcieli ze mną uprawiać seks. Chciałem tego, czego wszyscy chcą, ale musiałem radzić sobie ze społeczeństwem, które nigdy nie widziało mnie w ten sposób jako osoba seksualna. Zajęło mi dużo czasu, zanim poczułem się komfortowo i poczułem się atrakcyjny.”

„Czuję, że moja seksualność jako niepełnosprawnego geja została w pewnym sensie wykastrowana przez społeczeństwo.” (...) - Attitude.

Ryan O'Connell, twórca komedii Special dla Netflix. Serial wyprodukowany przez Jima Parsonsa miał premierę na Netflix 12 kwietnia i śledzi geja z porażeniem mózgowym.

Ryan OConnell dla It Gets Bettter na temat nowego serialu i opowiada swoją historie

Czy osoby z niepełnosprawnością mogą mieć dobry seks?

Kenneth Connin zadebiutował w porno filmie, gdyby nic dziwnego byłoby, gdy nie był niepełnosprawny, pokazuje osoby takie jak niepełnosprawne też chcą czuć bliskość i seksu.

YouTuber Davey Wavey, opublikował wywiad z Kenneth Connin. "Tylko dlatego, że jestem kontuzjowany i mam pewne ograniczenia, nie oznacza to, że nadal nie lubię przyjemności i nadal lubię dotyk" - powiedział. "Poza moim wózkiem, jestem jak wszyscy inni."

Każdy z nas, niezależnie od naszej sytuacji życiowej, chce być widoczny. I chcemy być postrzegani jako seksualni, godni i zasługujący na dotyk i uczucia. To pragnienie jest powszechne. A jednak, jak często każdy z nas przeoczył ludzi, którzy - jak mówi Kenneth - żyją nieco inaczej?

To, nie tylko film o niepełnosprawności i porno. To film o dwóch mężczyznach, którzy dzielą intymnością i sprawiają przyjemność sobie nawzajem.

"Żyjemy w świecie Grindra i dziesiątki razy, że zacznę rozmowę z kimś, wielu piszę przepraszam, nie jesteś moim typie, albo po prostu mnie zablokują - powiedział Connin. "Rzeczy tego typu zdarzają się prawdopodobnie więcej razy, niż ludzie rzeczywiście angażują się w rozmowę ze mną."

"Jest wiele osób niepełnosprawnych, które być może nie chcą tego bezpośrednie być widoczni, ale wołaliby, gdyby istniała bardziej otwarta komunikacja na temat seksu i niepełnosprawności, i chciałbym, żeby było mniej fetyszu albo tabu ale więcej norm."

Brytyjska Fundacja FitzRoy, ich kampania „Everyone needs love” („Każdy potrzebuje miłości”). Pierwsza randka. Młody chłopak niecierpliwie czeka na ukochaną osobę, a gdy ta w końcu nadchodzi, rzuca się jej na szyję, czym wzbudza zainteresowanie dwóch mężczyzn siedzących na ławce. Potem zakochani razem idą do restauracji, skąd jednak, urażeni zachowaniem wyraźnie speszonej kelnerki, szybko wychodzą, by karmić kaczki w parku. Tam też towarzyszy im zdziwione spojrzenie – tym razem starszej pani na skuterze inwalidzkim. Skąd to zainteresowanie? Może stąd, że ta para zakochanych to dwaj mężczyźni z zespołem Downa?

Australijski piosenkarz gej Luke Antony nagrał teledysk, na postawie klasycznej piosenki Cyndi Lauper True Colors.

Wideoklipie występuje 19-letnia z Brisbane modelka Madeline Stuart, pierwsza na świecie supermodelka z zespołem Downa.

Antony'iego - brat ma poważne upośledzenie słuchu i najlepszym przyjacielem jest prawie niewidomych - spędził swoją karierę promując różnorodności, równości i integrację.

"Dla mnie True Colors, dla każdego, kto jest nieco inny; czy jest to rasa, seksualność czy niepełnosprawność. Ważne jest, aby dowiedzieć się, kim jesteś i być dumni z tego kim jest."

St. Cloud w Minnesocie opowieść o miłości Karen Thompson i Sharon Kowalski, ikony działaczek które walczyły o swoje prawa, Karen walczyła żeby mogła być opiekunką swojej partnerki niepełnosprawnej.

Z okazji Międzynarodowego Dnia Osób Niepełnosprawnych, koszykarka Courtney olimpijka koszykówka na wózkach z Team USA na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio.

Taki się urodziłem znany program z kanału Lifetime. Wśród uczestników programu jest Rachel która ma brata Jonathana, który jest gejem.

Reportaż na temat niesprawności. Jak to jest być gejem i chory na autyzm.

W Wielkiej Brytanii pierwszy raz zorganizowano festiwal drag queen z zespołem downa.

Ryan Haddad, gej mieszkający w Nowym Jorku, z porażeniem mózgowym, w filmie YouTuber Davey Wavey, Haddad szczerze otwiera się o tym jak żyje się gejowi z niepełnosprawnością. „Wielu nie zbliżają się do mnie w barach, zacząłem wierzyć, że to znaczy, że nie jestem sexy, zacząłem wierzyć, że coś jest ze mną nie tak. Ale jeśli spojrzeć na siebie w lustrze, wiem, że jestem bardzo przystojny."

Opowieść Andrew Gurza gej niepełnosprawny który marzył o czułości, dotyku wielu musi używać tak zwany prostytutek, żeby ktoś ich dotknął, kochać się. Opowieść jego doświadczenie z osobą którą zapłacił żeby miał kontakt.

Gurza ma nową misję i to dla osób niepełnosprawnych, aby zaczęły postrzegać siebie tak, jak chcą być widziani - także seksownie. Uważa, że postrzeganie siebie jako istoty seksualnej jest niemal powszechną skłonnością i osoby niepełnosprawne nie powinny być z tego wykluczone.

„Seksualność jest prawem człowieka, a seksualność jest czymś, o co my, niepełnosprawni, zasługujemy na walkę i zasługujemy na to, aby włączyć się w życie” - mówi Gurza - The Advocate

Nathan i Robert wystąpili w kampanii Equality Network w Szkocji na rzecz równości małżeństw

Luca Trapanese jest samotnym ojcem i gejem, oraz katolikiem w lipcu 2017 roku zaadoptował Albę, dziecko z zespołem Downa, 20 rodzin heteroseksualne te dziecko odrzuciło, gdzie ostatnio w Polsce dla nie który jest nie wygodny.

“Trans Model Aaron Philip is Making a Space for Disabilities on the Runway” (NowThis)

Wielokrotna nagradzana komik, dramatopisarka niepełnosprawna queer Jackie Hagan wyjaśnia dlaczego „idea doskonałości jest niebezpieczna” i nie ma nic wspólnego z pięknem.

Andrew Gurza i Mari Ramsawakh, mówi na temat byciem niepełnosprawności i osobą LGBT.

Karolina Hamer - sportowiec, pływaczka, paraolimpijka, zdobywczyni srebrnych i brązowych medali na Mistrzostwach Świata i Europy, robi w najnowszej „Replice” coming out – pierwszy w polskim zawodowym sporcie.

W wywiadzie dla Repliki opowiada m.in.: „- Jesteśmy w piątej klasie, szykuje się wycieczka w góry. Wychowawczyni bierze mnie na bok: Karolina, niestety, to nie będzie miało sensu, nie chodzisz dobrze, będziemy łazić po górach, sama wiesz - więc nie jedziesz. Tymczasem klasa stwierdziła: Albo Karolina jedzie z nami, albo nie jedziemy w ogóle
- I co?
- No i pojechałam, a co? (śmiech) Podawali mi rękę, pomagali, chodziłam z nimi. (…) Ja mam ciągle potwierdzenia w życiu, że jak dajesz z siebie światu dobrą energię, to dostajesz zwrotkę. Wielu moich znajomych mówi, że ja nie mogę być niepełnosprawna od urodzenia, bo energia mnie rozsadza - zakładają często pewnie, że wyskoczyłam z trzeciego piętra na jakiejś zajebistej imprezie. (…)
Na jakimś poziomie zapominasz o tym. Koleżanki mi mówią – jaka niepełnosprawność? Po prostu ze mną się idzie wolniej i tyle."

"Z premedytacją używam słowa różnorodność, a nie . Ja nie jestem inna - wszyscy są jakoś inni i to jest piękne. Jestem częścią różnorodności świata, która jest wartością samą w sobie. Jak ktoś chce mnie włożyć do jednej szufladki, to ja z niej wypadnę, bo jestem w wielu szufladkach jednocześnie."

"Jestem dobrą pływaczką, mogę być fajną kumpelą – ale ogród z napisem „seksualność" miałam jeszcze do zagospodarowania. To, że jestem kobietą, też stało się bardzo istotne. Pojawili się w moim życiu mężczyźni. Później uświadomiłam sobie, że jestem kobietą biseksualną."

"Moja specyficzność wynikająca z niepełnosprawności daje widoczność, ale też perspektywę i dystans. Ja zawsze odstawałam. To, że „odstaję" też seksualnie od tego, co najczęstsze, nie robi mi różnicy."

Gej niepełnosprawny Ryan O'Connell opowiada o sobie

Dwóch tatusiów Garry i Kyle, którzy mają dzieci niepełnosprawne, miedzy innymi córkę Downa, Zaadoptowali dzieci które są niepełnosprawne. Przy dzieciach niepełnosprawny trzeba pracować wychować jeszcze wiele razy bardziej, wiele miłości, cierpliwości do taki dzieci.

Peter i Francis Scott-Morgan, byli pierwszą parą gejów Devona, która legalnie zawiązała węzeł, tworząc historię 20 grudnia 2015 roku.

Od samego początku diagnozę choroby jako okazję do urzeczywistnienia swojej fascynacji robotami i został pierwszym na świecie ludzkim cyborgiem. Peter całkowicie uwierzył w technologię jako wyjście z sytuacji żeby żyć dalej po tym, jak powiedziano mu, że ma tylko dwa lata życia - to było trzy lata temu.

Organizacja Brytyjska Stonewall wspólnie z organizacją LGBT niepełnosprawnych, zorganizowali konferencję na temat LGBT i niepełnosprawności. Na konferencji opowieść osób i nadzieje na przyszłość.

Joe który jest niskiego wzrostu, opowiada o sobie, czy bycie gejem i niskiego wzrostu jest problemem, o akceptacji siebie kim jest.

Richard Mesich, gej niesłyszący opowiada o swoim ujawnieniu się, wśród nas wiele osób to nie tylko piękni, wysportowani ale wielu niesprawny naszych braci i sióstr LGBT, którzy żyją gorzej po wielu są podwójnie dyskryminowani przez swoją niesprawność i orientację seksualną.

Powód, którego on opowiada swoją historię. Pokazać ze niesłyszący geje są też i nie są sami, wiele czują się zagubieni i izolowani, ponieważ uważają, że nie inny głuchy osób takiej orientacji.

sobota, 17 maja 2025

Wieści LGBTQ: Lea Salonga, Gay USA, Pride Today, Psychika, Niesprawność, Eurowizja, Vlogowe wieści ...

Lea Salonga, jedna z największych gwiazd Broadwayu i bohaterka okładki majowo-czerwcowego wydania magazynu Out, otwarcie wspiera młode osoby transpłciowe — w tym swojego 18-letniego syna, Nica.

„To ważne, bym zabierała głos w imieniu dzieci takich jak moje, bo osoby trans są wymazywane, jakby nigdy nie istniały. A przecież były od zawsze” — mówi w rozmowie z Out, siostrzanym magazynem The Advocate.

Występ na okładce był dla niej naturalnym wyborem, szczególnie w obliczu fali ataków na osoby LGBTQ+ w USA. „Jedyną rzeczą, której pragną osoby trans i inne osoby LGBT, jest możliwość istnienia, życia i kochania w zgodzie z tym, kim się urodzili. Kropka” — podkreśla. „Moim zadaniem jest pomóc mojemu synowi stać się tym, kim miał zawsze być. I bronić go, jak tylko potrafię.”

Salonga zachęca innych rodziców do pełnej akceptacji: „Po prostu kochajcie swoje dzieci i bądźcie dumni z ich odwagi w byciu sobą.”

Laureatka Tony za rolę w Miss Saigon obecnie gra z Bernadette Peters w nowojorskim musicalu Old Friends, śpiewając m.in. utwór „Loving You” z Passion dla Nica — w fioletowej marynarce, jego ulubionym kolorze. „To jakby śpiewać ten hymn miłości, będąc z nim połączoną” — mówi.

Już wkrótce Salonga zagra Wiedźmę w Into the Woods na Filipinach, skąd pochodzi — a jej syn Nic wystąpi u jej boku jako Jacek. „Będzie super zabawa” — zapowiada - The Advocate/People.

Gay USA wieści LGBT - Najstarszy program LGBT w sieci kablowej amerykańskiej pierwszy raz nadawano 1985.

Pride Today

Queer News Tonight

Tygodniowy przegląd wiadomości LGBTQ+

Pride Daily - Jedyny na świecie codzienny podcast z wiadomościami LGBTQ+, przynoszący trzy najważniejsze historie w zaledwie dwie minuty.

Q-mmunity Network News (QNN) – Wiadomości LGBTQ z Australii

All Things LGBTQ - News

Temat utraty wzroku towarzyszy mi od zawsze, bo sam mam chorobę Stargardta. Znam wiele osób słabowidzącycyh, dla których wątek niepełnosprawności jest o tyle problematyczny, ze zdaje się całe życie zmuszać do ponownie przeżywanej żałoby, kiedy to niewidzenie postępuje etapowo i co jakiś czas warunki życia się zmieniają. Wpływa to na nasze poczucie własnej wartości, atrakcyjności i autonomii. Z okazji przepracowywania osobiście tego tematu na nowo, zaprosiłem do rozmowy Sebastiana, mojego znajomego, który znany jest w Internecie pod Nickiem @odlotowyniewidomy. Sebastian od 17 lat jest osobą ociemniałą, ale co podkreśla jest też mężczyzną, partnerem, ojcem i dyrektorem fundacji. To z nim poddam rozważaniom temat wstydu z powodu niewidzenia, randkowania i eksplorowania swojej seksualności po ciemku.

Czy otwarte związki faktycznie działają? Jak radzić sobie z lękiem przed starością i samotnością? Jacek Poniedziałek w szczerej rozmowie z Tomaszem Słodkim opowiada o miłości, akceptacji siebie i wyzwaniach, jakie niesie życie w społeczności LGBTQ+.

Jak żyć jako gej w małej, religijnej wiosce? Krzysztof Pruszyński opowiada o swoich doświadczeniach coming outu, walce z wewnętrznym rozdarciem między wiarą a tożsamością płciową oraz reakcji konserwatywnej rodziny i społeczności. To szczera opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości w trudnych warunkach, przełamywaniu stereotypów i nadziei na większą akceptację na polskiej prowincji.

Program omawia znaczenie testowania na HIV oraz dostępne terapie. Ekspert Jakub Wyszyński, lekarz, podkreśla, że życie z HIV jest możliwe dzięki leczeniu, a testy są kluczowe dla zdrowia. W Polsce wzrasta liczba zakażeń, co wymaga większej uwagi i działań prewencyjnych. Edukacja i profilaktyka są niezbędne w walce z epidemią.

Doświadczyłeś przemocy z powodu swojej tożsamości? Nie jesteś sam. W Barwach Psychiki, w kolejnym odcinku LGBT TV rozmawiamy z Szymonem Niemcem o tym, jak reagować na akty przemocy i przezwyciężyć traumę, która po nich zostaje.

Robert Biedroń otwarcie mówi o przyszłości Lewicy w Polsce, wyzwaniach związanych z polityką LGBTQ+ oraz znaczeniu aktywnego uczestnictwa w wyborach. W rozmowie porusza kwestie praw obywatelskich, wskazuje na konieczność zmiany w podejściu do polityki oraz analizuje aktualną sytuację na polskiej scenie politycznej.

Czy jesteś homoseksualistą? Czy kochasz Konkurs Piosenki Eurowizji? W tym tygodniu mamy dla Was specjalny BONUSOWY odcinek, w całości poświęcony Eurowizji 2025! Naszym gościem jest ekspert od festiwalu – GJ Kooijman, który dołącza do nas prosto z Amsterdamu. Do wielkiego finału zostało już tylko kilka dni, więc wciąż masz czas, żeby postawić swoje zakłady!

Jeśli kiedykolwiek oglądałeś filmy dla dorosłych (a kto nie oglądał), z pewnością słyszałeś o Joshu Moore z Londynu. Zdobywca tytułu Gay Performer of the Year 2023, twórca z top 0,2% na OnlyFans i ponad dekada doświadczenia – Josh należy dziś do najbardziej rozchwytywanych gwiazd branży. Z penisem, który kiedyś był ubezpieczony na 500 funtów miesięcznie, i grupą „mega-fanów”, którzy codziennie się z nim kontaktują, jego praca zdecydowanie odbiega od typowego etatu 9–17. W tym tygodniu zaglądamy za kulisy niesamowicie dochodowego świata seksu w internecie – dowiadujemy się, co naprawdę oznacza bycie elitarnym performerem i jak Josh radzi sobie w związkach, gdy partnerzy spoza OnlyFans zaczynają być zazdrośni.

Scott wspominał: „Miałem w sobie dużo zinternalizowanej homofobii, ponieważ moi przyjaciele mnie porzucili, gdy przyznałem się do homoseksualizmu.”

Wrażliwy Facet

Teczowy vajb

Husband and Husband

Tommy i Peter - czeskie małżeństwo

Vlog dwóch ojców - PJ i Thomas

Bryan Lowder i Christina Cauterucci z podcastu Outward rozmawiają z Alden Jones, redaktorką nowej antologii Edge of the World. Zbiór zawiera eseje m.in. Alexandra Chee, Daisy Hernández, Edmunda White’a i innych, ukazując, że queerowe pisarstwo podróżnicze nie tylko było spóźnione – ono ma moc transformacji.

Tęczowa rodzina - Matt Dallas i Blue Hamilton

Dai i Shun, ulubiona para internautów, która poznała się w japońskim reality show Netflixa "The Boyfriend", właśnie uruchomili swój własny kanał na YouTube!

Dom i Alvaro Filipińsko-hiszpańskie małżeństwo mieszkające w Hiszpanii.

Dylan Mulvaney

Koaty i Sumner

Dwie pastorki i żony lesbijki Ellen i Stefanie Radtke z Eime koło Hildesheim ich kanał YouTube „Anders Amen”.

69. Konkurs Piosenki Eurowizji - Bazylea 2025 - finał (od 21:00)

„Gay Diaries” to poruszający film o dojrzewaniu, który splata ze sobą historie życia przedstawicieli różnych pokoleń. To celebracja miłości, odporności i odwagi życia w zgodzie ze sobą — od pełnego zachwytu okresu młodości po mądrość płynącą z lat.

Nowa komedia opowiada świąteczną historię dwóch rodziców, którzy starają się odzyskać więź ze swoimi dziećmi. Kiedy zbliża się Boże Narodzenie i wszystko wydaje się przebiegać gładko, wychodzą na jaw tajemnice, które zagrażają fundamentom ich rodziny. Obydwoje rodzice jednoczą siły, aby przypomnieć swoim dzieciom prawdziwe znaczenie rodziny.

Namiętności odżywają, a skrywane sekrety wychodzą na jaw, gdy grafik z Los Angeles odnawia kontakt z byłym kochankiem, którego nie widział ani nie słyszał od 15 lat. Podczas wspólnego weekendu w domu wakacyjnym na pustyni muszą zdecydować, czy mają przed sobą wspólną przyszłość. Scenariusz i reżyseria: Tim Kirkman — nominowany do nagród Emmy, Gotham, GLAAD oraz Independent Spirit.

Po tym, jak nagle zostaje porzucony przez ukochaną partnerkę, z którą dzielił życie, Jude Donnelly wyrusza w drogę, szukając ukojenia dla swojego przytłaczającego bólu. Zamiast jednak odnaleźć spokój, Jude przeżywa kolejne trzy lata wyniszczającego cierpienia.

The Horizon: Po intymnym zbliżeniu z Tysonem, Micky czuje wyrzuty sumienia i zwierza się Jake’owi. Podczas rozmowy z Jake’iem jasno daje do zrozumienia, że chce, aby Tyson się wyprowadził, i przeprasza za to, co się wydarzyło. Randka Wilmy i Joe kończy się szczęśliwie. Tymczasem Stevie, przyłapawszy współlokatora na ponownym zażywaniu metamfetaminy, udaje się do Colombianu, gdzie Saxon zaprasza go, by przenocował u niego — po koleżeńsku.

czwartek, 24 kwietnia 2025

Autystyczny. Gej. Katolik – Świadectwo Alexa Gicka

Artykuł Alexa Gicka dla Outreach w świetle kontrowersyjnych wypowiedzi sekretarza ds. zdrowia i opieki społecznej Roberta F. Kennedy'ego Jr., który 16 kwietnia 2025 roku nazwał wzrost liczby diagnoz autyzmu „epidemią” i zasugerował, że osoby autystyczne prowadzą „mniej pełne życie”. Słowa te spotkały się z ostrą krytyką ze strony wielu osób i organizacji działających na rzecz osób z autyzmem.

Każdy z nas mierzy się w życiu z jakimiś trudnościami. Dla jednych jest to presja otoczenia czy niesprawiedliwość. Dla innych – niezrozumienie, gniew czy egoizm.

Dla mnie codziennym wyzwaniem jest to, że jestem autystyczny i gej. I wiem, że niektórzy konserwatywni członkowie Kościoła postrzegają osoby LGBT+ jako zagrożenie dla obecnego porządku. Ten sposób myślenia jest nie tylko błędny, ale też bardzo krzywdzący.

Chciałbym dać wam szansę, by spojrzeć na świat moimi oczami. Moje największe zmaganie polega na tym, by być wiernym sobie jako osobie LGBT+, jednocześnie pozostając wiernym mojej katolickiej wierze.

Zdiagnozowano u mnie autyzm w drugiej klasie szkoły podstawowej. Przez długi czas widziałem to jako przekleństwo. Ale z biegiem lat zrozumiałem, że autyzm to spektrum – każdy z nas doświadcza go inaczej. Mam swoje „dziwactwa” i unikalny sposób myślenia, ale wierzę, że to dar od Boga.

Dzięki autyzmowi potrafię zapamiętywać ogromne ilości informacji i głęboko analizować problemy świata. Ale mam też trudność z odczytywaniem sygnałów społecznych. Nie oznacza to jednak, że nie mam nic do zaoferowania.

Kiedy zgłaszałem się do zakonów, otwarcie mówiłem o swoim autyzmie. I niestety, wiele razy słyszałem: „Nie pasujesz, bo jesteś autystyczny.” Takie podejście jest niesprawiedliwe i krzywdzące. Autyzm nie powinien być przeszkodą w powołaniu – powinien być postrzegany jako inna droga, nie gorsza.

Drugą częścią mojego życia, którą długo ukrywałem, jest moja orientacja. Jestem gejem. I nie wybrałem tego. Nikt nie wybiera, kogo pokocha. Próbowałem to tłumić, wmawiając sobie, że to grzech. Ale to tylko prowadziło do bólu i izolacji.

Dziś wiem, że bycie gejem nie oznacza potępienia. Tak mnie stworzył Bóg – i jestem tym, kim jestem. Nie da się oddzielić mojej tożsamości od mojej wiary. I choć wielu w Kościele może mnie odrzucać, ja wciąż wierzę, że jestem jego częścią.

Słowa „Nienawidź grzechu, kochaj grzesznika” nie są dla osób LGBT+ pocieszeniem. Wręcz przeciwnie – ranią. Jak można kogoś kochać, jednocześnie go potępiając?

Papież Franciszek powiedział: „Jeśli ktoś jest gejem, szuka Boga i ma dobrą wolę – kim jestem, by go osądzać?”

Kościół musi uznać, że miłość to miłość. A osoby LGBT+ nie są błędem, lecz dziełem Boga. Tak samo osoby z autyzmem czy inną niepełnosprawnością. Nas nie trzeba „naprawiać” ani wykluczać – trzeba nas wysłuchać i przyjąć.

Zostałem wielokrotnie odrzucony – z powodu mojej tożsamości, mojej wiary, mojego autyzmu. Ale nie przestaję wierzyć, że jest miejsce dla mnie w Kościele. I że z czasem znajdzie się więcej wspólnot, które będą potrafiły przyjąć osoby takie jak ja – z otwartymi ramionami.

Jak mówi Ewangelia Jana (13,34): „Miłujcie się wzajemnie, jak Ja was umiłowałem.” To jest wezwanie dla nas wszystkich. I niech Kościół będzie miejscem miłości, a nie osądu.

piątek, 27 grudnia 2024

Carson Tueller, o swojej niepełnosprawności „Im częściej wykorzystuję swoje ciało w różnych sytuacjach i na różne sposoby, tym pewniej się czuję”

Carson Tueller, mówca zawodowy i trener rozwoju osobistego, podzielił się swoimi przemyśleniami na temat swojego ciała w ekskluzywnej rozmowie z Attitude. Tueller, który został sparaliżowany podczas skakania na trampolinie w 2013 roku, poruszył swoją drogę od tamtej pory i opowiedział o tym, jak zmieniła się jego relacja z własnym ciałem.

„Zanim stałem się osobą niepełnosprawną, uważałem, że mam idealne ciało” – wspomniał. „Pamiętam, że odczuwałem frustrację, żyjąc w świecie, który nie stworzył przestrzeni dla kogoś takiego jak ja.” Dodał również: „Czuję się czasami osamotniony i zdehumanizowany, gdy jestem wykluczony z pełnego uczestnictwa w społeczeństwie z powodu barier w dostępie.”

Tueller kontynuował: „To, co odkryłem, to fakt, że im więcej używam swojego ciała w różnych sytuacjach i na różne sposoby, tym bardziej czuję się pewny siebie. Staram się podejmować ryzyko, robić rzeczy, których się boję, czy to podróżowanie do miejsca z ograniczonym dostępem, czy sesja zdjęciowa nagości. Patrzę na to w ten sposób: nie jestem swoim ciałem, to raczej moje ciało jest moim współpracownikiem, kochankiem, przyjacielem i pomocą. Pracujemy razem w pięknej symbiotycznej relacji, w tańcu ze sobą.”

„Moje ciało nie jest problemem do pokonania; jest moim partnerem, a razem tworzymy piękne, złożone i pełne sensu życie” – dodał Tueller.

W rozmowie z Attitude Tueller podkreślił również, że dzięki swojej pracy znalazł „ogromną wolność”, uwalniając się od postrzegania niepełnosprawności jako przeszkody. „Wolność nie jest tylko ciałem czy sytuacją; to sposób bycia na świecie. To, jak działamy, sprawia, że jesteśmy wolni. Moje ciało nie jest problemem do pokonania; jest moim partnerem, a razem tworzymy piękne, złożone i pełne sensu życie” – wyjaśnił.

„To również jest wiadomość, którą chciałbym, żeby ludzie wynieśli z tego wywiadu. Czy to podczas mówienia, coachingu czy pisania, to jest moja praca z ludźmi – tworzenie radykalnej wolności” – dodał.

Słowa Carson Tuellera opowiedziane Alastairowi Jamesowi. Fotografie Drew Blackwell, stylizacja Jamie Grace, asystentka mody Tyler Sparling, fryzury i makijaż Kela Wong przy użyciu produktów Balmain Hair i Charlotte Tilbury.

środa, 4 grudnia 2024

Światowy Dzień Osób z Niepełnosprawnościami

Światowy Dzień Osób z Niepełnosprawnościami odchodziliśmy pamiętajmy niepełnosprawne to także osoby LGBT+, które podwójnie dyskryminuje się z powodu kim są i niepełnosprawności. Jest wielu bohaterów którzy walczą bycia sobą, nie podają się kim są i swoją niepełnosprawnością.